Crkva kao subjekt pregovora oko KiM

Crkva kao subjekt pregovora oko KiM

Crkva kao subjekt pregovora oko KiM

U tekstu koji možete pročitati ovdje, obrazlagali smo stav zašto religijske ustanove treba da plaćaju porez društvu kao i svaki drugi subjekt (prilikom poslovnih transakcija posebno), izuzev u veoma specifičnim uslovima obavljanja obreda i primanja donacija. Onog trenutka kada počnu da plaćaju porez, ove ustanove postaju što i treba da budu – autonoman subjekt.

Ono što niste mogli da pročitate, jeste i jedan veoma ozbiljan argument koji se vrlo lako i jednostavno može koristiti tokom pregovora Srbije sa autonomnom pokrajinom Kosovom i Metohijom, a to je imovina.

Naime, u izjavama srpskih političara često se mogu čuti argumenti koji imaju konotaciju istorijskog, geografskog, ili nečega drugog što predstavlja potpunu nepoznanicu za zapadne zemlje, konkretno Evropsku uniju koja je posrednik u pregovorima. To što je npr. Strazbur nekada pripadao Njemačkoj, zapadni pravni sistem uopšte ne interesuje, pa se stoga taj dio Francuske sasvim sigurno neće naći za pregovaračkim stolom između Njemačke i Francuske (izuzev u slučaju rata). Međutim, srpski političari to, makar u zvaničnim izjavama, potpuno zanemaruju.

Ono što nikako ne bi smjeli zanemariti jeste položaj imovine Srpske pravoslavne crkve na Kosovu i Metohiji, odnosno ono što piše u katastru. Katastarski, gotovo četvrt prirodnih bogatstava KiM-a pripada SPC-u, pa se SPC-u mora i vratiti, što crkvu de fakto može postaviti i uključiti u pregovore kao jednog od najvažnijih subjekata pregovora. Zapad nikada neće moći (ni pravno, ni politički) opravdati nasilnu konfiskaciju bilo čije privatne imovine, pa tako ni crkvene imovine, a s obzirom na to da je Peć centar srpskog pravoslavlja, tamo je i najveći broj dobara koje pripadaju crkvi. Srpska pravoslavna crkva ima i previše onog čime može da pokaže i dokaže postojanje i prisustvo, kao i način srpskog opstanka na Kosovu i Metohiji, čak i pored nakaradnih zakona od 1945. pa naovamo. EU suštinski ne zanima ko će vratiti imovinu SPC-u, da li će to biti Srbija ili Priština, ali je itekako zanima da se imovina vrati onome kome i pripada!

Danas tobože nastavak Briselskog dijaloga zavisi od anticivilizacijskih taksi koje su paralelne kosovske institucije uvele prema Srbiji i BiH (pa mimo medijske pažnje prolazi uspostavljanje vojske Kosova koje nije predviđeno nijednim međunarodnim ugovorom), umjesto da država Srbija kao centralno pitanje i uslov nastavka pregovora postavi imovinu SPC-a na ovoj teritoriji.

Stoga kada postavimo pitanje „Čija je njiva“, počećemo da dobijamo odgovore sa Zapada koji će nam se možda, možda, početi da dopadaju.

Mnogi su postavljali pitanje kako je moguće da je trećina stanovništva BiH (oni koji su Srbi), poslije Dejtona dobila 49 odsto teritorije BiH koja se ogleda u entitetu Republika Srpska. Odgovor je vrlo jednostavan, a ogleda se u katastarskoj teritoriji odnosno imovini koja je pripadala Srbima u BiH prije rata. Naime, prije rata, Srbima je katastarski pripadalo preko 60 odsto teritorije BiH.

I na kraju, Briselski dijalog se od samog početka vodi na neravnopravnoj osnovi: 2 – 1. Jedna zemlja EU, odnosno njen član (po pravilu zemlja koja je priznala Kosovo), jedan predstavnik Kosova i jedan predstavnik Srbije. Zašto konačno država Srbija ne izjednači rezultat? Sa crkvom bi bilo 2-2.

Stefan Blagić

 

Facebook Comments

Close