Šta to (ne) rade naše studentske organizacije?

Šta to (ne) rade  naše studentske organizacije?

Šta to (ne) rade naše studentske organizacije?

Visokoobrazovni sistem Republike Srpske, izraženo medicinskom terminologijom je ''na aparatima'' i to je očigledno. Iako bi određena pitanja kao što su partijsko kadriranje profesora, kreiranje strategije visokog obrazovanja ili pak rješavanje pitanja studentskih praksi, djelimično ili potpuno trebalo da se rješavaju od strane institucija, nepostojanje interesa studentskih organizacija za rješavanje nekih od gorućih pitanja sa kojima se suočava studentska populacija je krajnje zabrinjnavajuće.

Studentske organizacije fakulteta trebalo bi primarno da ukazuju na nedostatke u obrazovnom sistemu i svojiim nastavnim i vannastavnim aktivnostima obezbijede bolje uslove studiranja. Umjesto toga, studenti jednom godišnje biraju svoje predstavnike koji su po nepisanom pravilu članovi ili simpatizeri političkih partija te kao njihova ispostava uglavnom rade na ličnoj samopromociji dok se o poboljšanju kvaliteta studiranja i ostvarenju opšteg interesa i ne razmišlja.

Da je to zaista tako pokazuju i primjeri neljudskih uslova života studenata u I i II paviljonu Studentskog centra ''Nikola Tesla'' gdje se događalo da studenti u najhladnijim zimskim danima nemaju grijanje i toplu vodu uz staru i dotrajalu stolariju. Takođe, domska čitaonica je zbog pucanja cijevi jedan period bila potpuno neupotrebljiva a jedno vrijeme je čak i prokišnjavala pa su studenti i osoblje bili prinuđeni da postavljaju šerpe i lavore kako ne bi došlo i do oštećenja laminata/parketa.

Studenti pojedinih fakulteta na laboratorijskim vježbama različite organske rastvarače, inače, po zdravlje opasne i kancerogene supstance, koriste bez adekvatne zaštite. Kao mjeru zaštite nemaju čak ni rukavice(!) koje, ukoliko žele, iako plaćaju školarinu, moraju sami da kupe. Na Medicinskom fakultetu digestor u kojem se čuvaju lako zapaljive supstance je disfunkcionalan pa su studenti neprestano izloženi riziku od povreda. Arhitektonsko - građevinsko - geodetski fakultet ubjedljivo je najlošije ocijenjen od strane studenata u anketi koju je prošle godine provodila Unija studenata Republike Srpske. To i nije čudo budući da studenti ovog kao i Medicinskog fakulteta u bukvalnom smislu moraju trčati sa jedne na drugu lokaciju kako bi stigli na predavanje a da pri tom imaju i po devet(!) predmeta po semestru. Treba napomeuti i da su sa sajta Unije studenata, iz nekog razloga, rezultati ankete u kojoj su pojedinačno ocjenjivani fakulteti i profesori Univerziteta u Banjoj Luci uklonjeni, pri čemu nije predstavljeno obrazloženje takvog poteza.

Studenti u Republici Srpskoj treba da znaju da o njihovim problemima neće brinuti ni profesori, niti uprave fakulteta ili univerziteta. Oni se sami moraju boriti za svoja prava a ne očekivati da im institucije podilaze i pitaju ih šta im je to potrebno jer one same to sigurno neće učiniti. Sa druge strane, baš kao i ovdašnji političari, studentski predstavnici potpuno su otuđeni od svojih birača – studenata. Na sajtu Unije studenata Republike Srpske, kao krovnog tijela studentskog organizovanja, mjesecima se ne mogu pronaći podaci o članovima i užem rukovodstvu, niti bilo kakav plan rada. Većina aktivnosti koje provode studentski parlamenti, unije i savezi, svode se na organizovanje žurki i svirki, medicinijada, brucošijada, politijada i organizovanih putovanja gdje se studentima pruža prilika za besvjesno opijanje što je uz bijeg od stvarnsti koja ih okružuje i glavni razlog za uglavnom, prekogranične izlete. Takođe, već je postala tradicija da se na kraju svake akademske godine traže dodatni ispitni rokovi kojih trenutno imamo devet - osam redovnih i jedan ‘‘socijalni’’, po čemu smo šampioni u regionu. To pokazuje da članovi studentskih organizacija mogu biti veoma ažurni i marljivi, ali samo u situaciji kada je u pitanju i njihov, lični interes.

Nigdje se međutim ne može naći podatak koliko iznose niti koji su izvori finansiranja studentskih organizacija fakulteta i Unije studenata. Vodeći se time, od studentskih organizacija se ne može ni očekivati upućivanje zahtjeva za npr. transparentnost budžetskih prihoda i rashoda fakulteta i univerziteta koji iz nepoznatog razloga na sajtovima nisu prikazani. Takva praksa stvara prostor za sumnju u manipulacije ali uopšte i sumnju u postojanje takvih podataka. Na sajtu Glavne službe za reviziju javnog sektora Republike Srpske, može se naći finansijski izvještaj tek za 2011. godinu pa se postavlja logično pitanje da li je finansijska revizija za univerzitete poslednjih pet godina uopšte i rađena?

Postoji nekoliko rješenja problema nerada studentskih organizacija.

  1. Studenti svoje predstavnike koji ne obavljaju posao za koji su izabrani i ne bore se za studentsko ''bolje sutra'', treba da izlože javnim kritikama i pozovu na odgovornost. To bi dovelo do toga da se studentske vođe podstaknu na rad ili se u krajnjem slučaju izdejstvuje njihova smjena.
  2. Osnivanje novih studentskih organizacija je jedno od rješenja budući da Zakon o studentskom organizovanju ne propisuje broj studentskih organizacija na nivou fakulteta i univerziteta pa studenti u tom smislu imaju potpunu autonomiju.
  3. Zakon o studentskom organizovanju neophodno je uvrstiti i odredbu koja bi propisivala izglasavanje povjerenja studentskim vođama i organizacijama na kraju svakog semestra čime bi se pravio pritisak i provjeravao kvalitet rada studentskih tijela, budući da je period od pola akademske godine sasvim dovoljan da se ostvare određeni rezultati zacrtani u prgramu rada.
  4. Studenti ne bi smjeli da glasaju za kandidate za koje se zna da su članovi ili simpatizeri bilo vladajućih bilo opozicionih političkih patija jer se kroz njihov rad reflektuje partijski interes. Kandidati bi bili dužni da dostave izjavu da ne pripadaju niti jednoj političkoj partiji.
  5. I najbitnija stvar, studenti mogu i treba da zahtijevaju transparentnost rada (program rada za svaku godinu, plan aktivnosti, finansiranje) svojih studentskih vođa i orgaizacija.

Prije nekoliko dana, jedan gostujući profesor iz Srbije koji je pored banjalučkog, predavao i na brojnim, prestižnim evropskim i svjetskim univerzitetima, aludirajući na agoniju u kome se nalazi naše visoko obrazovanje, na jednom fakultetu je rekao: ''Ovo nema nigdje!'' I to je tačno. Jedino studenti imaju mehanizme da našem obrazovnom sistemu i društvu u cjelini udahnu novi život. I to treba da učine što prije. Dok ne bude kasno. Jer sat otkucava.

Darko Kuzmanović

Facebook Comments

Close